تعلق از بدن آغاز می‌شود: راهی برای تجربه شادی عمومی

تمرین تعلق بدنی از این ایده آغاز می‌شود که احساس تعلق فقط در گروه‌ها، محله‌ها یا فضاهای اجتماعی شکل نمی‌گیرد؛ بدن نیز می‌تواند جایی برای تجربه امنیت، پذیرش و شادی باشد. بر اساس نوشته Jay Pitter، پیش از آن‌که به دنبال تعلق در بیرون باشیم، می‌توانیم رابطه‌مان با بدن و شیوه حضورمان در فضاهای عمومی را با دقت بیشتری ببینیم.

تعلق معمولاً به‌عنوان میل مشترک انسان‌ها برای ارتباط و امنیت درک می‌شود. بااین‌حال، چه کسی حق تعلق را تعیین می‌کند و چه کسی برای پذیرفته‌شدن هزینه بیشتری می‌پردازد، پرسشی مهم است. قدرت در فضاهای فیزیکی، نظام‌های اجتماعی، گروه‌های دوستانه و حتی خانواده‌ها به شکل نابرابر توزیع می‌شود. توجه به بدن می‌تواند نقطه شروعی برای تشخیص این نابرابری‌ها و انتخاب آگاهانه‌تر فضاهایی باشد که در آن‌ها به دنبال ارتباط و شادی هستیم.

تمرین تعلق بدنی و حق اشغال فضا

هرکدام از ما درکی درونی از میزان فضایی داریم که شایسته اشغال آن هستیم، آزادی حرکتمان در آن فضا و میزان شادی‌ای که اجازه داریم در جمع نشان دهیم. این درک فقط شخصی نیست؛ سیاست‌های عمومی، طراحی شهر، نگرش‌های اجتماعی و پیام‌هایی که در خانواده دریافت کرده‌ایم نیز آن را شکل می‌دهند.

کودک ممکن است هنگام نیاز گریه کند، هنگام یادگیری راه‌رفتن زمین بخورد یا با کنجکاوی به سوی شیئی برود، بی‌آن‌که از خود عذرخواهی کند. اما با بزرگ‌ترشدن، پیام‌هایی درباره جنسیت، نژاد، طبقه اجتماعی، توانایی بدنی و هویت می‌توانند این آزادی اولیه را محدود کنند. چنین پیام‌هایی گاهی در بدن باقی می‌مانند و بر حالت نشستن و ایستادن، صدا، حرکت، احساس امنیت و آمادگی برای ابراز شادی اثر می‌گذارند.

برای آغاز، یک پیام قدیمی را به یاد بیاورید: این‌که چگونه باید در فضا حاضر می‌شدید، کجا اجازه داشتید جست‌وجو کنید یا چه میزان خنده و شادی «مناسب» شمرده می‌شد. سپس ببینید این پیام اکنون چگونه در بدن و رفتار شما ظاهر می‌شود. در موقعیتی که معمولاً آن پیام فعال می‌شود، می‌توانید جمله‌ای تازه برای خود بسازید؛ جمله‌ای که بر حق شما برای حضور و بیان سالم، بدون نادیده‌گرفتن واقعیت‌های ایمنی، تأکید کند.

بازپس‌گیری بدن به‌عنوان جایگاه پذیرش

بدن‌ها می‌توانند هم در معرض آسیب و قضاوت باشند و هم به محلی برای پذیرش، ترمیم و شادی تبدیل شوند. این نگاه، تجربه‌های دردناک زنان، افراد نژادی‌شده، افراد کم‌درآمد و دیگر گروه‌هایی را که در فضاهای عمومی با آسیب یا ناامنی روبه‌رو شده‌اند، کوچک نمی‌کند. بازپس‌گیری بدن به‌عنوان جایگاهی برای شادی به معنای انکار درد یا بهره‌کشی نیست؛ نوعی بازتعریف رابطه با بدن است.

برای این بخش، تجربه‌ای را در نظر بگیرید که در آن بدن شما به دلیل وزن، ظاهر، رنگ پوست یا هویتتان مورد تمسخر، جنسی‌سازی یا قضاوت قرار گرفته است. لازم نیست تجربه را پاک یا جایگزین کنید. فقط بررسی کنید آیا می‌توانید فضای کوچکی برای تصور شادی عمومی در بدن خود ایجاد کنید. این شادی ممکن است پوشیدن لباسی باشد که ارزش‌های فرهنگی یا رنگ محبوبتان را بازتاب می‌دهد، یا حرکت‌کردن، دوچرخه‌سواری و قدم‌زدن کنار آب؛ انتخابی که باید با شرایط و احساس امنیت شما سازگار باشد.

مکث آگاهانه در فضای عمومی

بسیاری از فضاهای عمومی به‌دلیل طراحی خودرو‌محور، پیاده‌روهای باریک یا کمبود سایه و درخت، بیشتر به مسیر عبور تبدیل شده‌اند تا مکانی برای ماندن. نگرش‌های اجتماعی و تجربه ناامنی نیز ممکن است افراد را از مکث‌کردن دور کند. بااین‌حال، زمانی که همیشه فقط از نقطه‌ای به نقطه دیگر می‌رویم، بخشی از زیبایی مسیر و فرصت‌های ارتباط محلی را از دست می‌دهیم.

مکث می‌تواند توجه ما را به یک اثر هنری، موسیقی خیابانی یا چهره‌های آشنای محله برگرداند. ممکن است نگاه کوتاه و محترمانه یا سر تکان‌دادن برای رهگذری، فرصتی کوچک برای احساس ارتباط ایجاد کند. مکث آگاهانه به معنای بی‌احتیاطی نیست؛ بیشتر، راهی برای اعلام حضور و تجربه‌کردن حق بودن در فضای عمومی است، در حدی که برای هر فرد امن و ممکن باشد.

به‌جای آن‌که هر بیرون‌رفتن را فقط سفری از مبدأ به مقصد ببینید، یک شیوه مناسب برای آرام‌ترشدن در مسیر انتخاب کنید. می‌توانید بخشی از راه خانه را پیاده بروید، با دوچرخه آهسته‌تر حرکت کنید، محله‌ای تازه را بگردید یا به گالری بروید و بدون دنبال‌کردن نمایشگاهی مشخص، در فضا قدم بزنید. این انتخاب را برای چهار تا شش هفته ادامه دهید و ببینید چه چیزی در شیوه دیدن، فکرکردن و حرکت‌کردنتان تغییر می‌کند.

دفترچه‌ای برای ساختن شادی عمومی

هیچ دو نفری فضاهای عمومی را یکسان تجربه نمی‌کنند. آنچه برای یک بدن حس آزادی ایجاد می‌کند، ممکن است برای بدنی دیگر یادآور خطر یا محدودیت باشد. بنابراین، پس از هر تمرین چند خط درباره احساس، فکر و حرکت خود بنویسید. آیا حالت بدنتان تغییر کرد؟ آیا محیط را متفاوت دیدید؟ آیا ماندن در آن فضا برایتان دلپذیر، دشوار یا بی‌تفاوت بود؟

پس از چهار تا شش هفته، نوشته‌ها را مرور کنید. تمرین‌هایی را که می‌خواهید ادامه دهید جدا کنید و برای بخش‌هایی که هنوز نیاز به بررسی دارند، زمان بیشتری در نظر بگیرید. اگر یادآوری یک تجربه آسیب‌زا ناراحتی شدید ایجاد کرد، آن را کنار بگذارید و به انتخابی ساده‌تر و امن‌تر برگردید. حق تعلق قرار نیست با فشار، خطرکردن یا پاک‌کردن گذشته به دست آید.

تعلق فقط چیزی نیست که از بیرون جست‌وجو کنیم یا برای به‌دست‌آوردنش منتظر تأیید دیگران بمانیم. توجه به بدن، شناخت پیام‌های محدودکننده و انتخاب آگاهانه شیوه حضور می‌تواند راهی برای ساختن تعلقی dignified و توانمندکننده از درون باشد؛ تعلقی که هم محدودیت‌های واقعی فضاهای عمومی را می‌بیند و هم امکان شادی، ارتباط و حضور را از یاد نمی‌برد.