گزارشی کوتاه درباره ادعای درمان زخم با عسل آیورودایی

ادعای استفاده از عسل آیورودایی برای درمان زخم بار دیگر توجه‌ها را به کاربردهای سنتی عسل در مراقبت از زخم جلب کرده است. عسل قرن‌ها در طب سنتی برای زخم‌ها و سوختگی‌ها استفاده شده، اما شواهد علمی درباره اثر آن یکسان نیست و نمی توان هر نوع عسل را به عنوان درمان پزشکی زخم در نظر گرفت.

بررسی‌های علمی نشان داده اند که عسل، به ویژه در برخی سوختگی های سطحی و با ضخامت نسبی، می تواند روند ترمیم را نسبت به بعضی پانسمان های معمول کوتاه کند. با این حال، کیفیت شواهد برای بسیاری از انواع زخم پایین یا متناقض است. یک مرور کاکرین نیز تأکید کرده که تفاوت در نوع زخم، روش درمان و کیفیت مطالعات، نتیجه گیری کلی درباره اثربخشی عسل را دشوار می کند.

در یک مرور نظام مند جدید که در سال ۲۰۲۶ منتشر شده و ۲۲ کارآزمایی بالینی را بررسی کرده است نیز عسل در برخی زخم ها، به ویژه سوختگی ها، با کاهش زمان ترمیم همراه بوده است؛ با این حال نویسندگان همچنان بر محدودیت شواهد برای برخی کاربردها تأکید کرده اند.

نکته مهم این است که شواهد مربوط به عسل پزشکی یا پانسمان های استاندارد عسل، لزوما درباره عسل خوراکی یا محصولی که با عنوان «عسل آیورودایی» عرضه می شود صدق نمی کند. بنابراین نمی توان صرفا بر اساس این مطالعات ادعا کرد که یک نوع عسل آیورودایی مشخص، هر نوع زخم را درمان می کند.

در نتیجه، ادعای درمان زخم با عسل آیورودایی از نظر علمی نیازمند بررسی محصول، نوع زخم و شواهد بالینی اختصاصی آن است. برای زخم های عمیق، عفونی، سوختگی های شدید یا زخم های مزمن، استفاده از عسل به عنوان جایگزین درمان پزشکی توصیه نمی شود.